In augustus plaatste het Wereld Natuur Fonds een advertentie met een oproep aan alle (natuur)fotografen om wolven nooit te voeren en op afstand te blijven. Ik kreeg allemaal berichtjes van lezers: ‘Kijk, het is precies waar jouw boek over gaat!’ Het verhaal was ineens ‘echt’ geworden.
In De wolf en ik’ worden wolven (en andere wilde dieren) gevoerd en Kik, de hoofdpersoon, vindt daar wat van. En ze wil er ook iets aan doen. In een boek kan dat, maar wat Kik uiteindelijk doet, is vrij onverstandig. Ik raad het in ieder geval niemand aan.
Kik en ik hopen dat de fotografen allemaal goed luisteren naar de oproep van het WWF. Het zou wel een beetje jammer voor mij als schrijver zijn, maar als over een hele tijd mensen tegen mij zeggen: ‘Wat een vreemd verhaal heb je geschreven. Wolven voeren, dat doet toch niemand?’, dan is er toch iets goed gegaan.
